Porty powszechnie znane i polecenia zapory: wyszukaj i otwórz port

Dla każdego portu otrzymasz kartę z usługą, protokołem TCP lub UDP, statusem IANA, zakresem portów i warstwą OSI, a przy ryzykownych portach także ostrzeżenie dotyczące bezpieczeństwa. Do tego gotowe polecenia dla pięciu zapór. Dla serwera FiveM z ufw będą to na przykład sudo ufw allow 30120/tcp, sudo ufw allow 30120/udp. Kliknięcie „Sprawdź port” pozwoli następnie sprawdzić, czy port jest dostępny z zewnątrz.

Porty powszechnie znane (porty systemowe) mają numery od 0 do 1023. IANA przydziela je popularnym standardowym usługom, takim jak SSH (22), HTTP (80) i HTTPS (443). W systemie Linux usługa na tych portach domyślnie wymaga uprawnień roota lub capability CAP_NET_BIND_SERVICE. Wyższe numery mają porty zarejestrowane (od 1024 do 49151) i porty dynamiczne (od 49152 do 65535).

Do obsługi serwerów i egzaminów z sieci komputerowych, takich jak CompTIA Network+ czy niemiecki egzamin IHK, przydają się przede wszystkim: 20/21 FTP, 22 SSH, 23 Telnet, 25 SMTP, 53 DNS, 67/68 DHCP, 80 HTTP, 110 POP3, 123 NTP, 143 IMAP, 161 SNMP, 389 LDAP, 443 HTTPS, 445 SMB, 465 i 587 do wysyłania poczty, 993 IMAPS, 995 POP3S, 1433 Microsoft SQL Server, 3306 MySQL, 3389 RDP, 5432 PostgreSQL i 8080 jako alternatywny port HTTP. Łącznie numery portów obejmują zakres od 0 do 65535, osobno dla TCP i UDP. Lista pod narzędziem pokazuje najważniejsze porty wraz z kategoriami i pozwala przełączyć widok na porty przypisane przez IANA.

TCP nawiązuje połączenie przed transmisją i zapewnia, że wszystkie dane dotrą w całości i we właściwej kolejności, np. w przypadku stron WWW, poczty i SSH. UDP wysyła pakiety bez nawiązywania połączenia i potwierdzenia odbioru. Jest szybszy i sprawdza się przy zapytaniach DNS, komunikacji głosowej i grach. Reguła zapory dotyczy zawsze jednego protokołu, dlatego usługa taka jak FiveM potrzebuje dwóch reguł.

To zależy od zapory sieciowej: w Ubuntu i Debianie zwykle używa się ufw (sudo ufw allow 443/tcp), a w Rocky Linux, AlmaLinux i RHEL — firewalld (sudo firewall-cmd --permanent --add-port=443/tcp, a potem --reload). Bez nakładki możesz użyć bezpośrednio iptables lub nftables. Narzędzie generuje polecenia dla tych czterech zapór, również dla zakresu portów lub tylko określonego adresu IP.

Najszybciej zrobisz to w PowerShellu uruchomionym jako administrator, używając New-NetFirewallRule, na przykład New-NetFirewallRule -DisplayName „Port 443 TCP“ -Direction Inbound -Protocol TCP -LocalPort 443 -Action Allow. Regułę usuniesz przez Remove-NetFirewallRule, podając tę samą nazwę. Narzędzie przygotuje dla ciebie oba polecenia.

Na serwerze polecenie sudo ss -tulpn pokazuje, która usługa nasłuchuje na danym porcie. To, czy port jest dostępny również z zewnątrz, sprawdzisz narzędziem do sprawdzania portów: przycisk „Sprawdź port” otwiera je z twoimi portami. Jeśli port jest zamknięty, usługa nie działa, nasłuchuje tylko na localhost albo blokuje ją zapora.

Bazy danych (3306, 5432, 6379, 27017), pulpit zdalny (3389), udziały Windows (445), API Dockera (2375) i panele administracyjne nie powinny być publicznie dostępne w internecie. Otwórz je tylko dla określonego adresu IP albo korzystaj z VPN lub tunelu SSH. Telnet (23) i FTP (21) przesyłają hasła jawnym tekstem — zastąpiły je SSH i SFTP.

Tak. Ustaw źródło na „Określony adres IP” i wpisz adres IPv4 lub IPv6 albo sieć w notacji CIDR, np. 203.0.113.10 lub 198.51.100.0/24. Narzędzie sprawdzi wpis i doda adres do reguł: w ufw jako from … to any port, w iptables z -s, w nftables z saddr, w firewalld jako Rich Rule, a w Windows z -RemoteAddress. Szablon „Baza danych” automatycznie ustawia źródło na „Określony adres IP”.

Włącz „Pokaż polecenia ponownego zamknięcia”: ufw usuwa regułę za pomocą sudo ufw delete allow, iptables używa -D zamiast -I, firewalld używa --remove-port lub --remove-rich-rule oraz --reload, a Windows — Remove-NetFirewallRule z tą samą nazwą. W nftables wyświetl łańcuch poleceniem sudo nft -a list chain inet filter input i usuń regułę na podstawie jej numeru handle. Aby zachować reguły na stałe: reguły iptables zapisz poleceniem sudo netfilter-persistent save (pakiet iptables-persistent), firewalld zapisuje je z opcją --permanent, a w nftables reguła musi znajdować się w /etc/nftables.conf.